Pomimo jego frustracji, wyraziłam potrzebę dłuższej rozmowy i odpoczynku, biorąc pod uwagę zmęczenie po całym dniu.
Wyłącznie w celach ilustracyjnych | Źródło: Shutterstock
Scott niechętnie się zgodził, maskując swoje rozczarowanie delikatnym pocałunkiem w mój policzek, zanim poszliśmy spać. Jednak spokój naszego pachnącego lawendą apartamentu został zakłócony, gdy obudziłam się kilka godzin później.
Nasze łóżko się trzęsło i minęło trochę czasu, zanim otworzyłam oczy na tyle szeroko, by zobaczyć Scotta klęczącego przy łóżku z dzieckiem na rękach.
„Scott?” – wydyszałam zmieszana. „Co się dzieje?”
Spojrzał na mnie i zamilkł na chwilę, jakby szukał wymówki. W końcu wyszeptał: „Everly, to jest Ella”. Zaniemówiłam. „To moja osieroconą siostrzenica. Mojej przyrodniej siostry, Mai, już nie ma. Dowiedziałam się o jej istnieniu zaledwie kilka tygodni temu”.
Poruszyłam się na łóżku oszołomiona. „Kilka tygodni temu?” – powtórzyłam, marszcząc brwi, próbując zrozumieć, jak to możliwe, że dziecko pojawiło się w naszym pokoju w noc poślubną.
„Everly, bałem się, że odejdziesz, jeśli dowiesz się wcześniej” – wyznał Scott, unikając mojego wzroku.
„Jak śmiesz, Scott? Jak możemy zaczynać nasze wspólne życie od sekretów i kłamstw?” – zapytałam zrozpaczona. Potem wzięłam głęboki oddech. „Scott, jaki jest plan? Czy ty… czekaj, adoptujemy Ellę?”
„Jeszcze o tym nie myślałem, Everly. Teraz muszę się nią po prostu zaopiekować” – odpowiedział, sugerując, żebyśmy odłożyli rozmowę. Zgodziłam się, bo byłam zbyt zmęczona, żeby o tym dalej rozmawiać, ale zasnęłam z okropnym przeczuciem w żołądku.
***
Następnego dnia wróciliśmy z Ellą do rozległej posiadłości Scotta i zaczęliśmy z nią życie, jakby coś zostało postanowione poprzedniej nocy. Czułam się bezradna, niepewna, co robić.
Trzymając Ellę w ramionach pewnej nocy, szukałam odpowiedzi na temat przeszłości Scotta i jego przyrodniej siostry, Mai. „Scott, skoro ty i twoja rodzina zerwaliście kontakty z przyrodnią siostrą, dlaczego upieracie się przy wychowywaniu jej dziecka?” – zapytałam.
Niechęć Scotta do odpowiedzi rozzłościła mnie.
„Ale to matka Elli, prawda? Co jeszcze o niej wiesz?” – nalegałam, coraz bardziej gniewnie.
„Everly, nie chodzi już o Maję. Chodzi o Ellę. Ona nie ma z tym nic wspólnego. I nie ma nikogo poza nami” – powiedział w końcu Scott.
Zapytałam o ojca Elli, ale odmówił rozmowy.
Kilka tygodni później, ciekawość zaprowadziła mnie do biura Scotta, gdy był w pracy. Na jego biurku znalazłam zdjęcie, które przeczyło wszystkiemu, co mi wcześniej powiedział. Było to zdjęcie Scotta, pozornie szczęśliwego i bliskiego ciężarnej kobiety, prawdopodobnie Mayi.
Kiedy Scott wszedł do domu później tego wieczoru, jego uśmiech zniknął, gdy zauważył mój surowy wyraz twarzy. „Everly, co się stało?” – zapytał z troską w głosie.
Uniosłam zdjęcie, a mój głos był spokojny, ale zimny. „Wyjaśnij mi to, Scott. Tym razem chcę prawdy. Mówiłeś, że straciłeś kontakt z siostrą. Ale to zdjęcie mówi co innego”.
